Məhəmmədhüseyn Şəhriyar XX əsr Azərbaycan–İran poeziyasında klassik Şərq düşüncəsi ilə canlı, üsyankar duyğunu birləşdirən nadir şairlərdəndir. Şəhriyar sözə həm klassik divan mədəniyyətinin dərinliyini, həm də şəxsi yanğının səmimiliyini gətirir. Bu şeirdə də şair məhəbbəti sərhədləri aşan, dini, əxlaqi və metafizik ölçüləri sarsıdan bir həqiqət kimi təqdim edir.

“Getmə, tərsa balası” qəzəli

Getmə, tərsa balası, mən də sənə sayə gəlim,

Damənindən yapışım, mən də kilsəyə gəlim.

Ya sən İslamı qəbul eylə, mənim dinimə gəl;

Ya da təlim elə, mən məzhəbi—İsaya gəlim.

İzn ver, toy gecəsi, mən də sənə dayə gəlim;

Əl qatanda sənə məşşatə, təmaşayə gəlim.

Sən bu məhtab gecəsi seyrə çıxan bir sərv ol;

İzn ver, mən də dalınca sürünüb sayə gəlim.

Mənə də bax, o şəhla gözlə, mən qaragün;

Cürətim olmadı, bir kəlmə təmənnayə gəlim.

Mən cəhənəmdə də baş yastığa qoysam sənlə,

heç ayılmam ki, durub cənnəti-məvayə gəlim.

Nənə qarnında sənlə əkiz olsaydım mən,

istəməzdim doğulub bir də bu dünyayə gəlim.

Sən yatıb cənnəti röyadə görəndə gecələr,

mən də cənnətdə quş olum ki, o röyayə gəlim.

Qıtlıq illər yağşı tək, quruyub göz yaşımız,

kuye-eşqində gərək bir də müsəlləyə gəlim.

Səndə səhrayə marallar kimi bir çıx, nə olur ki,

mən də bir seyrə çıxanlar kimi səhrayə gəlim.

Allahından, sən əgər qorxmayıb olsan tərsa,

qorxaram mən də dönüb dini Məsihayə gəlim.

Şeyxi Sənan kimi donquz otarıb illərcə,

səni bir görmək üçün məbədə tərsəyə gəlim.

Yox sənəm! Anlamadım, anlamadım, haşa mən,

buraxım məscidimi, sənlə kilsəyə gəlim!

Gəl çıxaq ture-təcəllayə, sən ol cəlveye-tur,

mən də Musa kimi, o turə təcəlləyə gəlim.

Şirdir Şəhriyarın şeiri, əlində şəmşir;

kim deyir mən belə şir ilə dəvaya gəlim?